Stand up philosopher Laura van Dolron doet waar ze goed in is. Ze snijdt op een lichtvoetige manier grote thema’s aan waarbij ze zichzelf en het publiek niet spaart. Mensen die komen om te denken, maakt zij aan het lachen en mensen die komen om te lachen, zet zij aan het denken. Deze voorstelling is voor vrouwen van eind dertig en voor iedereen die zo’n vrouw kent een feest der herkenning!
Sommige meisjes vallen op verkeerde mannen, Laura van Dolron valt op verkeerde filosofen. Een keer per jaar komt de beroemde filosoof Sartre (1905-1980) Laura van Dolron opzoeken om haar om de oren te slaan met grote woorden als vrijheid en verantwoordelijkheid. Dit keer loopt het echter anders. Sartre staat niet op uit zijn graf om Laura streng toe te spreken, maar om zijn excuses aan te bieden.
Sartre kan het niet langer aanzien. Hij moét het een en ander rechtzetten. Hij voelt zich verantwoordelijk voor het losgeslagen individualisme. Als artist in residence bij het Nationale Toneel heeft Laura de harten van het publiek veroverd. Dit keer staat Laura er niet alleen voor. Zij heeft Steve Aernouts, haar mannelijke muze en de meest eigenwijze acteur die ze kent, gevraagd Sartre te spelen.
Sartre zegt sorry is een coproductie tussen In Goed Gezelschap van Laura en het Nationale Toneel
Schrijf een notitie over 'Sartre zegt sorry - Het Nationale Toneel/Laura van Dolron'.
Je moet inloggen om een notitie te kunnen schrijven
'Laura van Dolron werkt in deze goed opgebouwde voorstelling met een tegenspeler die ogenschijnlijk alleen een klankbord is, maar gaandeweg de voorstelling een onmisbare rol vervult. Mimiek, houding en handelen geven inhoud aan emoties en gedachten die ook bij het publiek leven.'
Persquotes
‘In Sartre zegt sorry heeft ze de haast ideale vorm gevonden door Sartes nihilisme af te zetten tegen haar eigen idealisme. Dat doet ze gedreven, en soms zo persoonlijk dat het bijna te intiem wordt. Maar ze komt ermee weg omdat ze zo onverbloemd authentiek is.‘ (de Volkskrant)
‘In Sartre zegt sorry geeft ze een goed getroffen, geestige schets van hoe het met haar generatie is gesteld.’ … ‘Van Dolron zet er en pleidooi voor het leven tegenover – voor keuzes maken en op je bek gaan; risico’s nemen. Liefde voelen en verdriet, leven met "modder aan je handen en vingerverf in je nek”. Haar publiek is gewend om zulke grote gevoelens pathetisch te vinden. Dat Van Dolron er toch voor pleit, is moedig.’ (NRC Handelsblad)
‘Stand-up philosophy noemt Van Dolron dit zelf uitgevonden genre. Ze maakt dit soort voorstellingen nu al een aantal jaar, een persoonlijke zoektocht naar een uitweg uit het cynisme, en ze beheerst de vorm inmiddels virtuoos. De tobberige Van Dolron schuurt prettig met Aernouts’ zachtmoedigheid.’ (Het Parool)
‘Sartre is dan ook meer een kapstok om tirades aan op te hangen. In authentiek klinkende, bijtende monologen windt zij zich op over het makkelijke nihilisme, de afstandelijkheid en vluchtigheid van veel van haar leeftijdgenoten. Ze spaart daarbij zichzelf niet. Woede is de overheersende toon in de eerste helft van de voorstelling. Als Van Dolron plots overschakelt naar een bijzonder persoonlijke onthulling over haar falende liefdesleven, ben je daar niet op voorbereid en word je vol geraakt. Dat is een magisch en gedurfd moment. Ten slotte bekent Sartre zelf (mooi geserreerd gespeeld door Steve Aernhouts) schuld. Zo eindigt dit stuk in een hartverwarmend pleidooi voor schoonheid en liefde.’ (Elsevier)